Thu, 10 Sep 2009 07:23:31 +0200
Nieuwe foto's online...
Ik heb heel wat nieuwe foto's op de site geplaatst. Foto's van de laatste weken in India. De onderste 4 tabjes zijn nieuw: "speeltijd groepen 1", "leesmethode", "speeltijd groepen 2" en "speeltuin". Mmm, als ik al die foto's zie, dan....
Mon, 07 Sep 2009 00:09:23 +0200
Laatste week...
De laatste week in India erg druk geweest met de laatste regeldingen en afscheid nemen. Het was zo dubbel! Maar, ik had haast geen tijd om het allemaal te verwerken. 'k Besloot om dat dan maar weer in Nederland te gaan doen. De laatste nacht maar 3 uurtjes geslapen, maar ik heb álles af kunnen ronden. Yeah! In een soort roes naar nederland terug gevlogen waar m'n ouders me kwamen ophalen. Toen ik thuis kwam eerst nog een paar dagen in diezelfde roes geleefd en toen werd ik ziek. Alle spanningen, alle vermoeidheid kwam eruit. Na een paar dagen was de koorts weer weg (had angina, geen mexiaanse griep) maar de vermoeidheid bleef nog wel een paar weken. Inmiddels ben ik weer fit en probeer hier de draad weer op te pakken. Dat gaat met vlagen. Meestal goed, soms even niet. Maar 's kijken hoe het allemaal verder gaat lopen.
Sun, 06 Sep 2009 18:16:17 +0200
Speeltuin geopend..
Keren School neemt nog steeds een belangrijke plek in mijn hart in. Ik kwam hier voor het eerst in '99 en ik maak nog steeds onderdeel uit van de vaste staf. Elke 3 á 4 maanden probeerde ik een bezoek van enkele dagen aan deze school te brengen. Het is ongeveer 8 uur met de trein bij mij vandaan, dus een middagbezoekje is geen optie. Ook nu heb ik er weer enkele dagen voor uit getrokken. Er stonden belangrijke dingen gepland: 1- ik zou de leesmethode introduceren en de bijbehorende training geven (aan bijna 30 leerkrachten) 2- ik zou een vervolgtraining geven aan 20 kleuterleidsters 3- ik moest een speeltuin openen. Een drukke week dus, maar oh, wat heb ik weer genoten! De trainingen liepen erg goed en al vrij snel werd er in praktijk gebracht wat ik in theorie had uitgelegd. Ik zal snel wat foto's plaatsen. Het gaat te ver om hier nu uit te leggen waar we het in de training over gehad hebben. Wil je dat weten, dan moet je maar een keertje op visite komen. De speeltuin is wel een verhaal op zich. De afgelopen jaren heb ik vaak met de directie gesproken over de speelmogelijkheden die de kinderen NIET hebben. De dichtsbijzijnde speeltuin zal zo'n 30 km. verderop zijn. Het schoolplein is een grote zandvlakte met alleen 2 basketbalpalen en een volleybalnet. That's it! Nu heeft de directie goed naar me geluisterd. Ik heb hen af en toe wat foto's laten zien van verschillende speelmogelijkheden en hier zijn ze mee aan de slag gegaan. En jawel, hoor! 6 augustus mocht ik het lintje doorknippen en opende hiermee een echte 'play garden' voor álle 2000 leerlingen van de school! zie foto's
Sun, 06 Sep 2009 17:10:06 +0200
Speeltuin geopend..
Keren School neemt nog steeds een belangrijke plek in mijn hart in. Ik kwam hier voor het eerst in '99 en ik maak nog steeds onderdeel uit van de vaste staf. Elke 3 á 4 maanden probeerde ik een bezoek van enkele dagen aan deze school te brengen. Het is ongeveer 8 uur met de trein bij mij vandaan, dus een middagbezoekje is geen optie. Ook nu heb ik er weer enkele dagen voor uit getrokken. Er stonden belangrijke dingen gepland: 1- ik zou de leesmethode introduceren en de bijbehorende training geven (aan bijna 30 leerkrachten) 2- ik zou een vervolgtraining geven aan 20 kleuterleidsters 3- ik moest een speeltuin openen. Een drukke week dus, maar oh, wat heb ik weer genoten! De trainingen liepen erg goed en al vrij snel werd er in praktijk gebracht wat ik in theorie had uitgelegd. Ik zal snel wat foto's plaatsen. Het gaat te ver om hier nu uit te leggen waar we het in de training over gehad hebben. Wil je dat weten, dan moet je maar een keertje op visite komen. De speeltuin is wel een verhaal op zich. De afgelopen jaren heb ik vaak met de directie gesproken over de speelmogelijkheden die de kinderen NIET hebben. De dichtsbijzijnde speeltuin zal zo'n 30 km. verderop zijn. Het schoolplein is een grote zandvlakte met alleen 2 basketbalpalen en een volleybalnet. That's it! Nu heeft de directie goed naar me geluisterd. Ik heb hen af en toe wat foto's laten zien van verschillende speelmogelijkheden en hier zijn ze mee aan de slag gegaan. En jawel, hoor! 6 augustus mocht ik het lintje doorknippen en opende hiermee een echte 'play garden' voor álle 2000 leerlingen van de school! zie foto's
Sun, 06 Sep 2009 16:59:09 +0200
Geestelijk lezen???
Ik ben er ruim een jaar mee bezig geweest maar nu is het 1e deel af, inclusief een uitgebreidde handleiding voor de leerkrachten en een begeleidende instructie DVD. Ik heb het over de leesmethode. We hebben een kopieer-winkeltje opdracht gegeven om zo'n 30 exemplaren af te drukken en als boek in te binden. En zo kregen de leerkrachten van AKC School een compleet pakket in hun handen. Ik heb de juffen getraind hoe ze de materialen moeten gebruiken en ze zijn zeer enthousiast begonnen. Toen ik enkele lessen kwam observeren heb ik met tranen in mijn ogen toegekeken. De leerlingen reageerden precies zoals ik gehoopt had en het enthousiasme straalde van alle gezichten; van zowel de leerkrachten als ook de leerlingen. Het werkt! Het werkt! Het werkt! De kinderen leren spelenderwijs lezen! De leerkrachten genieten van het lesgeven! Er is zo'n open en ontspannen sfeer! Alle eer aan Hem die het inspireerde, de kracht gaf en het zegent! En zo is onderwijsontwikkeling gelijk een heel geestelijk gebeuren!
Sun, 06 Sep 2009 16:36:15 +0200
bureaucratie
Het nemen van een telefoon is in India een heel proces, maar je telefoon weer opzeggen is nog ingewikkelder. Eerst moet je naar het regionale kantoor. Daar moet je een formulier invullen. Dan naar een ander regionaal kantoor waar je alle snoertjes en telefoon-instrumenten moet inleveren. Je krijgt dan een bewijsje en dan moet je weer naar het eerste regionale kantoor. Hier moet je dan een zelf opgestelde brief inleveren en als alles goedgekeurd wordt (met stempels en handtekeningen) dan is je telefoonaccount opgeheven. Errug bureaucratisch. Ik zei dan altijd dat het in Nederland zoveel handiger geregeld is. Dat blijkt echter niet altijd waar te zijn! Ik hoor hier ook bijzondere verhalen als het gaat om telefoon- en gasaansluitingen. India blijkt niet het enige land te zijn waar het soms moeilijk is om dingen geregeld te krijgen.
Sun, 06 Sep 2009 16:30:20 +0200
Regelzaken...
De eerste week heb ik steeds uitgesteld. Ik wist dat ik zo snel mogelijk de huisbaas moest bellen om hem te vertellen dat ik de huur zou gaan opzeggen, maar iets in mij weigerde om hem te bellen. Onbewust hoopte ik op een wonder. De dagen kropen echter voorbij maar er waren geen nieuwe openingen gekomen en ik kon er niet onderuit. Toen ik hem aan de telefoon kreeg en ik hem vertelde dat ik terug naar Nederland ging zei hij:"Dat kan niet, dat is niet mogelijk". Haha... hij bedoelde dat ik niet zomaar weg kon gaan, ik had nl. een 2 maanden opzeg-termijn. Maar, z'n engels is niet zo goed. Grappig, want hoezo zou ik niet terug kunnen gaan? Het is gewoon niet anders! Met de huurbaas een afspraak gemaakt zodat hij het huis zou kunnen inspecteren. Ik zag hier een beetje tegen op, want hij is niet de makkelijkste en ik had op mijn slaapkamer muur een prachtige nederlandse bijbeltekst laten schilderen. Voor mij natuurlijk heel bijzonder maar waarschijnlijk niet voor de volgende Indiase hindoe-huurder. Gelukkig heeft hij hier niets over gezegd want hij was zeer onder de indruk van de gezelligheid (dat is indiers vreemd)en de investeringen die ik in het huis had gedaan. Zo had ik enkele kasten laten inbouwen, gordijnen opgehangen en horren voor de open ramen laten maken (geen muggen meer binnen, of ander ongedierte). Omdat ik hem een beetje ken had ik al van te voren een contractje opgesteld en dat heeft hij, na enig tegenstribbelen, toch keurig onderdetekend. Gelukkig. Toen hij weg was, heb ik eerst een vreugdedansje gedaan, want hier zag ik het meeste tegen op. Ik heb duidelijk Hulp ervaren bij het afwerken van de moeilijke dingen! En zo werd het minder zwaar om (voorlopig) afscheid van India te nemen.
Sun, 06 Sep 2009 16:22:53 +0200
Gearriveerd in India...
Daar stond ik dan... in mijn eigen keukentje in India. Alles leek zo gewoon, zo vertrouwd en tegelijk was alles nieuw. Het was zo'n rare gewaarwording! De meeste spullen stonden op hun eigen vertrouwde plek en toch kon ik niets vinden. Na ruim 10 maanden was ik weer 'thuis', en toch ook niet. Ik heb er nog nooit zo lang over gedaan om een kopje koffie te maken. Hoe deed ik dat ook al weer? Een gewoon senseo-apparaat heb ik daar natuurlijk niet. Raar om terug te zijn, maar ook heerlijk. Vrijwel meteen nadat ik 's ochtends geland was ben ik naar 't AKC-Schooltje gegaan. Ik durfde nog niet auto te rijden, dus maar met een riksjah, heerlijk vertrouwd! De directrice had niet iedereen op school verteld dat ik kwam, dus het was een hele leuke surprise! Ook de kinderen keken mij met open mond aan. Sommigen moesten even wennen maar al snel had zaten Ruby en Melitha weer bij mij op schoot. Oh, wat waren ze gegroeid. Deze meisjes zaten 2 jaar geleden bij mij in groep 1 en nu zitten ze dus in groep 3 en ze leren lezen mbv de leesmethode die ik geschreven heb. Soms vraag ik me af of ik in die 2 jaar wel wat heb kunnen bereiken. Dan kijk ik maar naar deze 2 meiden en weet het antwoord...
Tue, 21 Jul 2009 08:53:36 +0200
Koffers gepakt...
Nog een paar uurtjes en dan brengt Elsbeth mij naar het vliegveld. Morgenvroeg ben ik weer in India. Ik vind het zo raar! Snap het nog niet helemaal, maar ik laat het wel over me heen komen. Ik heb heel veel zin om te gaan, maar het is ook zo dubbel. Ik krijg heel veel berichtjes van mensen die allemaal vragen of ik nog langs kan komen.. Mmm, hoe ga ik dat allemaal inpassen in 3 weken tijd? Nu nog maar niet aan afscheid nemen denken, eerst lekker genieten! India, here I come!
Sun, 19 Jul 2009 16:26:52 +0200
India op de lange baan...
De afgelopen week was heftig maar nu lijkt er iets rust te komen. Althans, ik heb de nodige beslissingen genomen. Ik heb een toerist.vism gekregen dus kan ik nu even terug naar India. Ik zal er echter naar toe gaan om afscheid te nemen, om m'n huisje leeg te halen en de huur op te zeggen. Voorlopig kan ik niet voor langere termijn terug naar India, dus wil ik graag in Nederland een studie gaan volgen en daarbij deeltijds gaan werken. Een hele verandering maar na veel nagedacht te hebben lijkt dit de beste oplossing voor nu. Het is heel dubbel want het geeft duidelijkheid, maar het is niet datgene wat ik zelf had uitgekozen. De omstandigheden dwingen me er toe. Op korte termijn vlieg ik dus terug naar India, om daar 3 weken te zijn. Dan weer terug naar Nederland en hier solliciteren. De komende 2 jaar zal ik vanuit Nederland werken en daarna maar weer zien! India wordt dus even op de lange baan geschoven...
Wed, 08 Jul 2009 23:27:34 +0200
moeilijk...
Tja, ik weet niet zo goed wat ik moet schrijven. Na weer een gesprek (de 7e?) op de ambassade is mij beloofd dat ik een empl.visum zou krijgen mits ik een contract kan krijgen. Maar, op deze manier heeft men mij met een kluitje in het riet gestuurd, want dat is echt onmogelijk. Je moet dan aan bep. eisen voldoen, wat ik niet kan en ik ben bang dat deze meneer dat al lang wist. Ik ben zo moe van alles. Ik heb niet eens de energie om nog een andere manier te proberen, als die er nog zou zijn. Ik weet het echt niet meer en de omstandigheden lijken erop te wijzen dat ik weinig keus heb dan hier te blijven, de komende tijd. Mijn gevoel zegt het ene en mijn verstand het andere. Soms zijn ze het eens, maar meestal niet. Toch lijk ik niets anders te kunnen dan de situatie te accepteren en er het beste van te maken. Maar hoe doe je dat? Gewoon maar over je heen laten komen, zegt men, maar hoe verteer je dat? Tuurlijk, in Nederland zijn is leuk, maar mag ik dat nog wel leuk vinden? Soms vind ik het fijn om te weten dat ik hier nog wel even blijf, maar mag ik dat wel fijn vinden? En dan 2 tellen later is het alsof er een scheur door m'n hart getrokken wordt en zie ik als een berg tegen de komende tijd op. 's Avonds denk ik het ene, 's ochtends het andere. En toch moet ik verder. En dat lukt, hoe raar het ook is. Mijn Vader, daarboven, voorziet meer dan voldoende, in alles wat ik nodig heb, behalve dan dat visum. Heb ik dat dan niet echt nodig? Ik vind van wel! Gelukkig weet ik, uit voorgaande ervaringen, dat Hij in staat is ook in deze situatie iets heel goeds en moois te doen, alleen zie ik het nog niet. Ik zou graag antwoorden hebben op al m'n vragen, en dat zijn er nogal wat. Maar tot nu toe blijft het stil en vul ik m'n vragen in met zelfbedachte antwoorden. Meestal heb ik het mis, maar ik ben op zoek naar houvast. M'n leven staat wéér op de kop en ik kan er niets aan doen. Toch weet ik dat we hier ook wel weer door heen komen. Dag voor dag. Uur voor uur. Minuut voor minuut.
Sat, 13 Jun 2009 21:12:50 +0200
Weer wachten...
Het is alweer 2 weken geleden dat ik naar de ambassade ben geweest. Het gesprek was weer heel vervelend en nu is m'n hoop toch wel een stuk minder! Maar, 'they will look into it'... dus het kan nog steeds. Ze zouden mij na 1 week bellen. Dus niet! Ik maar gebeld, maar 'they will look into it'... Ik ben bang dat ik niet meer zo heel lang kan wachten. Ben dus al bezig met het overdenken van alternatieven, al heb ik dat onbewust natuurlijk al een poos gedaan. Wie weet ga ik wel een deeltijd studie doen, met daarnaast weer werken. Ik weet het allemaal nog niet! Enerzijds veel zin in die studie, masters Innoverend Leren. Anderzijds nog meer zin om terug te gaan! Misschien komt het zelfs wel tot het punt dat ik niet meer moet wachten op bericht van de ambassade maar zélf een knoop moet doorhakken. Maar, mag ik dat wel doen? Eerlijk gezegd zit ik vol met vragen...
Mon, 25 May 2009 22:52:07 +0200
Of je stopt de stekker...
Ik mag van Bertine een wasmachine gebruiken. Hij deed het echter niet. Ik had alles al geprobeerd. Waterkraan open. Deurtje goed dicht. Goede stand. Maar niets hielp want hij deed het gewoon niet. Er ging niet eens een lampje aan. Dan is India toch wel net zo makkelijk. Ik heb daar sinds kort ook een wasmachine, maar eerst waste ik alles gewoon met de hand. Dan had je geen last van lampjes die niet aangingen ofzo, je moest het gewoon ZELF DOEN! De wasmachine die ik sinds kort in India heb, heeft ook speciale functies. Hij heeft namelijk een speciaal programma, waardoor hij, als de stroom uitvalt, en daarna weer aan gaat, zo weer verder gaat. Erg handig, want dat komt nog wel eens voor. Maar, hier in Nederland kreeg ik hem dus niet aan de praat. Papa gebeld, hij neemt 1 kijkje, en concludeert al snel dat ik de stekker in het stopcontact moet steken...
Sun, 17 May 2009 21:36:30 +0200
verschil in winkelen...
Het is bijzonder om te merken hoe snel je een huis in Nederland schoon en beetje ingericht kunt hebben. Ik vergelijk het nu vooral met het huisje dat ik in India heb. Wat moet er daar dan veel geregeld en gedaan worden; formulieren invullen en allerlei andere papieren regelen. Dan gaat alles hier veel en veel makkelijker! Bureaucratie ten top! En, in India moet je van de ene kant van de stad naar de andere rijden om een beetje je spullen bij elkaar te krijgen. Bij ons in Den Ham is alles wel zo'n beetje te krijgen. In India is het systeem toch anders. Alle zelfde soorten winkels zitten daar namelijk bij elkaar, dus 20 lampenzaken op een rij. Je moet dus veel meer reizen om verschillende dingen te kopen, maar, als je het in de ene winkel niet kunt vinden, dan loop je naar de buurwinkel in de hoop dat ze het daar wel hebben. Het is een beetje net als vroeger, bij ons in de middeleeuwen. Alle zelfde winkels, van dezelfde gilde, zaten toen bij elkaar. Da's in Madras nu nog net zo. Ik dacht altijd dat het moordend was ivm de concurrentie enzo, maar het blijkt toch te werken. Niet dat ik nu zoveel moest kopen, integendeel, ik heb alleen wat nieuwe vaatdoekjes gekocht, en een afwasborstel, dus daarvoor loop je gewoon even bij de Action binnen en klaar is Elisabeth!
Wed, 13 May 2009 23:07:19 +0200
verhuizen...
Na 7 maanden bij paps en mams gewoond te hebben is het goed om weer even op mezelf te gaan wonen. Ik ben hen enorm dankbaar voor de ruimte en de zorg die ze me hebben gegeven. Super! Maar, het is toch wel raar om eerst zelfstandig in een land aan de andere kant van de wereld te wonen en dan weer 'thuis' mee te draaien. Omdat ik toch tot begin juli in Nederland blijf, ongeacht of ik nu wel snel of niet een nieuw visum krijg (zie vorige bericht), leek het ons goed en wenselijk voor mij om even weer op mezelf te gaan wonen. Via vrienden kon dit vrij snel geregeld worden en kom ik dus tijdelijk te wonen aan de Molenstraat, nr. 8, in Den Ham. Morgen aan de schoonmaak en vrijdag verhuizen. Ik heb er echt zin in! Kom je keertje op de koffie?
Wed, 13 May 2009 23:02:58 +0200
ontwikkelingen aanvraag
Ik heb weer naar de ambassade gebeld, om te horen hoe het met de procedure ging. Men vertelde mij dat er nog steeds geen nieuws vanuit Delhi was gekomen. Mmmm, niet echt een verrassing! Maar, men zei ook dat ik een nieuwe aanvraag in mocht dienen en dat ik die maar het beste gelijk zelf kon komen brengen. Ik was er een beetje beduusd van en vooral 's avonds kwam ik helemaal in jubelstemming. Zou het dan toch bijna nu allemaal rond zijn? Gelijk contact opgenomen met mijn Indiase vrienden en collega's, om hen te vragen weer de nodige uitnodigingsbrieven te schrijven en met 'speed post' naar mij op te sturen. Ik krijg 3 brieven van verschillende scholen én 1 brief van een echte Indiase uitgever die geinteresseerd is in mijn zelf-geschreven-leesmethode. We gaan kijken of we hem echt kunnen gaan uitgeven. Stoer he?! Ik ga er vanuit dat de meneer die ik steeds op de ambassade heb gesproken, en die nu zelf zei dat ik beter een nieuwe aanvraag in kon dienen, nu snapt hoe de vork in elkaar steekt en dat ik dus snel een nieuw visum krijg. Maar, door alle onzekerheden en spanningen ben ik wel toe aan wat rust en zekerheid. En, omdat het op dit moment ook zomervakantie is in India én bloedje heet, hebben we besloten dat het beter is dat ik de eerst komende weken nog in Nederland blijf. Zo sla ik verschillende vliegen in 1 klap. Rust, invalwerk afmaken, geen last van de hitte en geen verloren tijd in India. Maar, vooral even een paar weken rust. Ben ik wel aan toe!
Wed, 13 May 2009 22:56:23 +0200
verwerken...
De laatste paar dagen vooral nog veel gefilmd en nog een training gegeven aan lokale leerkrachten. Ook een beetje om te proeven hoe hierop gereageerd wordt, want het is mogelijk dat ik hier in de toekomst nog weer eens naar toe ga om 2 á 3 weken flink te gaan trainen. Er is meer dan voldoende animo, ook vanaf mijn kant! ;-) Al met al was Ethiopië een hele plezierige ontdekking, maar in het begin moest ik flink wennen. Tot ik eenmaal weer met het onderwijs aan de slag was geweest, toen kreeg ik de smaak te pakken. Een andere hobby van mij, kwam ook goed uit de verf. Ik heb ruim 6 bandjes aan filmmateriaal, wat nu nog omgewerkt moet worden tot kleine presentatie filmpjes. Dat wordt heel wat uurtjes knippen en plakken. Tegelijkertijd een goede manier om alle indrukken te verwerken, want dat lukt mij niet in 1 of 2 daagjes. Ook nu merkte ik weer, nadat ik weer in Nederland was aangekomen, dat m'n lichaam eerst arriveert maar 'jezelf' pas een tijdje later. Het steeds weer bekijken van de beelden helpt vast om alles een goed plekje te geven. Wil je concreet wat zien, hou dan de foto's-pagina goed in de gaten, of kom een keertje langs.
Thu, 09 Apr 2009 21:42:05 +0200
tranen in onze ogen...
Gisteren was echt een onbeschrijvelijke dag. Maar, ik ga het tóch proberen. Na een uurtje rijden, over zanderige weggetjes, langs ronde huisjes gemaakt van klei en een soort riet, kwamen we in een afgelegen dorpje aan. De kinderen stonden ons zingend op te wachten. We zijn hier ontvangen alsof we president Obama zelf waren! Natuurlijk gingen we de bouw van een school bekijken, het tijdelijke klaslokaaltje en hebben we samen met de leiders van de dorpsbewoners 'boeriesamie'gegeten. Dat was een hele eer! Als afscheid zong het héle dorp ons een lied toe en werden we gezegend. Zo bijzonder. We gingen weg met tranen in onze ogen. Zoiets maak je nooit meer mee... To be continued!
Tue, 07 Apr 2009 22:52:54 +0200
1e bericht Ethiopie
Er zijn veel dingen hier in Ethiopie die me aan India doen denken, er rijden hier zelfs riksjahs rond! Bijzonder om nu in Afrika te zijn. We hebben een hele goede reis gehad, al heel veel gezien, enkele scholen bezocht en zelfs vanmorgen al een training gedaan! Met allerlei materiaal dat we konden meenemen uit Nederland, hebben we een activiteiten-lokaal ingericht. Dus, een boel spelletjes (puzzles etc) in bakjes, voor in de klas, zodat elke leerling zelf 1 activiteit uit kon zoeken om hiermee aan de slag te gaan. Eerst dachten de kinderen dat die blanke buitenaardse wezens wel hele rare dingen hadden meegenomen, misschien wel een bom? Maar, na enige tijd waren ze allemaal super geconcentreerd aan het spelen. Zo gaaf om te zien. Na afloop nog wat doorgesproken met de leerkrachten en ze zijn super enthousiast! We zijn heel benieuwd hoe het verder zal gaan. Aan het enthousiasme zal het niet liggen. Morgen gaan we naar ander project, weer enkele scholen bekijken... zo leuk! Wat minder leuk is, is dat armoede hier hetzelfde gezicht heeft als in India, alleen hier is het omlijst met kleine zwarte krulletjes...
Fri, 03 Apr 2009 16:09:33 +0200
Ethiopie
Een paar maanden geleden kwam de vraag vanuit RedeenKind.nl, of ik, onder de vlag van deze organisatie, een training bij wilde wonen. Zij investeren als het ware op deze manier in mij, zodat ik weer in hun onderwijsprojecten kan investeren. Graag natuurlijk! Ik hoor graag van anderen wat hun ervaringen zijn. Samen sleutelen aan een betere toekomst voor veel kinderen. Omdat het zolang duurt voordat ik mijn nieuwe India-visum heb, ben ik weer begonnen met invalwerk op scholen in Rijssen. Weer ouderwets voor de klas, maar nu mét digitaalschoolbord. Hierboven zie je een kleine foto-montage van 4 foto's. 2 jongens, 2 meiden, dezelfde dromen, zelfde houding, maar niet dezelfde kansen. Wat een rijkdom om in Nederland te mogen opgroeien! Laten we dit cadeau serieus nemen door uit te delen waar we maar kunnen! Gewoon ff iets om over na te denken! Want, wat doe jij met de kansen die jou zijn aangereikt?
Fri, 03 Apr 2009 16:01:31 +0200
Ethiopie
Een paar maanden geleden kwam de vraag vanuit RedeenKind.nl, of ik, onder de vlag van deze organisatie, een training bij wilde wonen. Zij investeren als het ware op deze manier in mij, zodat ik weer in hun onderwijsprojecten kan investeren. Graag natuurlijk! Ik hoor graag van anderen wat hun ervaringen zijn. Samen sleutelen aan een betere toekomst voor veel kinderen. Omdat het zolang duurt voordat ik mijn nieuwe India-visum heb, ben ik weer begonnen met invalwerk op scholen in Rijssen. Weer ouderwets voor de klas, maar nu mét digitaalschoolbord. Hierboven zie je een kleine foto-montage van 4 foto's. 2 jongens, 2 meiden, dezelfde dromen, zelfde houding, maar niet dezelfde kansen. Wat een rijkdom om in Nederland te mogen opgroeien! Laten we dit cadeau serieus nemen door uit te delen waar we maar kunnen! Gewoon ff iets om over na te denken! Want, wat doe jij met de kansen die jou zijn aangereikt?
Tue, 21 Oct 2008 20:50:54 +0200
Rebecca is er nu ook
Bij mijn zus is ook een dochtertje geboren. Ik heb er dus in 5 dagen 2 kleine lieve nichtjes bij! Hoe rijk kun je gezegend zijn/worden? De score staat nu op: 2 neefjes en 4 nichtjes. Dat wordt nog wat later... want tussen Ilse en Rebecca zit dus maar 5 daagjes qua leeftijd. Grappig he? Gaan ze vast later samen stappen! hihi...
Wed, 15 Oct 2008 23:15:20 +0200
Ze is er: Ilse...
Ze is geboren: Ilse Schaap, de jongste dochter van m'n broer. En ze is zo lief. Heb haar tot nu toe elke dag nog gezien. Ik ben zo blij dat ik hier ben. Ik zat het me even in te beelden; ikke in india, krijg je een telefoontje van 2 minuten met de mededeling dat er een babytje geboren is en dat alles goed is en dat is het dan. Gooi je de haak er weer op. En dan... dan voel je je flink eenzaam. Nu kon ik in de auto stappen en gelijk gaan kijken! Elke dag weer. En het wordt nog mooier want m'n zus is nu ook uitgeteld. Niet letterlijk, hoor! ;-)
Sat, 11 Oct 2008 11:35:54 +0200
Weer 'hier'
Ik ben inmiddels al weer ruim een week in Nederland. Het wennen gaat steeds sneller. Het is alsof je in 2 werelden leeft. De ene heet Nederland en de andere heet India. Ben je hier dan mis je daar, ben je daar dan mis je hier. Nu ben ik dus weer 'hier'. Wat ik doe? Lekker slapen tot een uur of 9, even lezen en voor de rest maar zien wat de dag brengt. Ik ben nog geen energie om de hele dag op stap te gaan, dus ik doe lekker relaxed. Daarbij is natuurlijk elk telefoontje spannend, maar, de 2 babytjes... ze laten, tot nu toe, nog lekker op zich wachten!
Sat, 27 Sep 2008 20:31:52 +0200
Kijk eens wat vaker ....
M'n haartjes waren weer iets te lang geworden, dus moest ik naar de kapper. Ik kon wel op m'n nederlandse klompen, én op mijn indiase slippers, aanvoelen dat het hier wat goedkoper zou zijn dan in Nederland, maar hoeveel, dat wist ik niet. Toen ik op weg was naar m'n huisgroep (groep mensen van de k-rk waar we regelmatig mee samen komen om te b-dden en b-belstudie te doen) kwam ik langs een beauty parlour. Ze hebben me keurig geholpen. 1 mevrouw kamde mijn haren terwijl een andere erbij stond te kijken en m'n elastiekje vast hield. Tja, je krijgt ook niet elke dag een klant met bruin in plaats van bruin haar. Ze hebben het wel heel kort geknipt, maar dat is mijn eigen schuld. Ach ja, groeit wel weer! Toen dus afrekenen. Wel 70 roepies... oftewel, 1 euro en 3 cent.
Fri, 19 Sep 2008 17:57:04 +0200
verkeer...
Zaterdag reed ik met de Belgische Nela en de Amerikaanse Erin van het strand terug naar huis. Het was spitsuur, en al flink donker. Het is hier elke dag rond een uur of 7 al donker, zomer en winter. In India hebben de mensen niet de beleefdheid om hun grote lichten van de auto te dimmen als er tegenliggers aan komen. Gevolg; je ziet geen klap. We reden op een modderig weggetje met heel veel vrachtauto's voor ons en achterons. Op gegeven moment, terwijl er weer zo'n auto met grote lichten me verblindde, riep ik geirriteerd uit: "Ik zie geen klap!" waarop Nela antwoordde: "Nou en? Niemand ziet iets! Gewoon rijden!" Ze had absoluut gelijk en het klonk zo hilarisch dat we niet meer bij kwamen van het lachen. De vrachtwagen voor mij stopte ineens, en gelukkig was ik alert genoeg om het op te merken! Ineens realiseerden we ons dat de vrachtauto zonder verlichting en ook zonder remlampen reed, waarop Erin uitriep: "He doesn't even has breaks". "Nou, zei ik, wel remmen maar gewoon geen remlampen". En zo reden we verder, om weer een koe heen, langs een groep straathonden. Ach ja, het is nooit saai in India!
Tue, 09 Sep 2008 04:32:08 +0200
antwoord...
Kijk, dit is het toekomstige antwoord op de problemen van vandaag, al hebben we inmiddels weer 23 uur stroom:
India doet weer mee
ANP-AFP
NEW DELHI/WENEN - Na 34 jaar komt er een einde aan de nucleaire pariastatus van India. Tijdens een vergadering in Wenen besloten 45 landen die aan nucleaire handel doen - waaronder Nederland - het embargo tegen India op te heffen. In ruil daarvoor belooft dat land te stoppen met het testen van atoomwapens.
De regering van India reageerde zeer enthousiast op het ,,historische'' besluit. India kan nu kerncentrales gaan bouwen om iets te doen aan de schreeuwende behoefte aan energie.
India gold op nucleair gebied als een paria, sinds het in 1974 begon met het testen van atoomwapens. Nationalisten en communisten in India zijn woedend over het feit dat de verdere ontwikkeling van atoomwapens nu van de baan is.
De Nederlandse regering heeft volgens minister Maxime Verhagen van Buitenlandse Zaken een ,,vrij grote rol gespeeld,, bij de totstandkoming van het akkoord. Premier Jan Peter Balkenende telefooneerde erover met de Amerikaanse president George W.Bush en met politiek leiders in India en een aantal Europese landen.
Verhagen: ,,We hebben nu voldoende garanties dat nucleaire kennis niet in verkeerde handen of landen terecht kan komen. Het is goed voor India dat het nu de beschikking krijgt over kernenergie voor vreedzaam gebruik, zodat ze tegemoet kunnen komen aan de snel groeiende vraag naar energie.,,
Wed, 03 Sep 2008 18:32:49 +0200
geen electriciteit!
We hebben, sinds 2 weken, elke dag een paar uur geen electriciteit. Da's raar! Deze week zitten we zonder van 10 tot 12 en ook van 18.00 tot 19.00 uur. Maar, dat is al beter dan van 20.00 tot 21.00 uur. Elke dag, zomer en winter, wordt het hier donker tegen een uur of 18.30 á 19.00 uur. Dus, vorige week zat ik compleet in het donker, nu zit ik steeds nog net iets in het schemer... net genoeg licht om de kaarsjes aan te steken. Het is wel heel gezellig, moet ik zeggen, maar ook raar... ach ja... ik woon niet voor niets in India. Probleem is dat ook het hele internetgebeuren van slag is. Op dit moment ben ik even 'online', maar dat is voor het eerst sinds zondagmiddag. Dus, als je even niets van me hoort, dan weet je hoe dat komt!
Thu, 28 Aug 2008 18:05:12 +0200
op tv....
We zijn net terug van een bruiloft... zo'n 800 gasten is niet raar!!! Alles moet groots gebeuren, dus was er ook een compleet videofilm-team aanwezig, met 2 camera's en 4 tv's die live verslag deden van het hele gebeuren. Nu zijn westerlingen, in sari, natuurlijk niet altijd van de partij dus de cameramannen hielden ons constant in de gaten! Erger-de-erger!!!! Maar, vandaag maakten ze het wel heel bond. De familie van het huwelijkspaar had mij gevraagd of ik ook wat foto's wilde nemen. Tuurlijk, dus ik volop aan het klikken. Nu vond de cameraman het wel leuk om mij te filmen terwijl ik foto's stond te maken... en dit was dus weer terug te zien op al die tv's. Maar, het kon nog gekker. Hij 'bevroor' het beeld dus... idd... ik was wel een volle minuut volop in beeld. En, later op de avond, toen er niets interessants te filmen was, herhaalden ze dat stukje film! Kortom, ik ben nu beroemd in Chennai. (Toch altijd maar weer van de positieve kant bijken!)
Mon, 25 Aug 2008 20:27:06 +0200
Kusje...
Ik ben weer terug, en ook weer uitgerust, en mijn internet doet het weer, dus, weer een up-date. Zaterdag terug gekomen, eerst een weekje vakantie gehad waarin ik elke middag ff ging bijslapen. Ik was dus echt bekaf na een hectische periode, maar ben wel heel erg voldaan! Vandaag, maandag, weer voor het eerst naar school geweest. Ik gaf er een voorbeeldklas waarbij de leerkrachten mij observeerden. Na afloop wenkte 1 klein meisje naar me dat ik naar haar toe moest komen. Dus, ik naar haar toe en bukte naast haar neer zodat ze mij (dacht ik) wat kon toefluisteren, maar, zij gaf me heel vlug een kusje op mijn wang! Lief he!!! It made my day. Had meer betekenis dan duizend woorden!
Wed, 13 Aug 2008 18:47:07 +0200
Noord Oost India
Deze keer probeer ik een berichtje te plaatsen vanuit Noord Oost India, met de nadruk op PROBEER, omdat het hier allemaal wat minder ontwikkeld is… dus, ook geen goede internetverbinding. Gewoon inbellen met een telefoonlijntje. Herinneren jullie je die toontjes nog? Tuut, tuut, tuuuuuut, tuut… en dan de melding ‘controleerd gebruikersnaam en wachtwoord’, en ‘de verbinding is 44,o kbs’ hihi… terug in de tijd! Anyway, waarom ik hier ben? In verband met een training aan ong. 23 leerkrachten die werken in allerlei dorps-schooltjes in ver afgelegen gebieden. Letterlijk tussen de bananenbomen, de rijstvelden met huizen gebouwd van bamboepalen. Ik vind het geweldig dat ik een bijdrage mag leveren aan het onderwijs in deze gebieden. Het project waar ik nu bij betrokken ben werkt met de minderheidsgroepen in India. Er zijn 29 officieel erkende volksgroepen (en nog wat meer niet-erkende) die ieder hun eigen cultuur hebben, eigen taal etc etc… Om een betere toekomst op te kunnen bouwen worden er voor hen engelse scholen gestart met sponsorsteun vanuit Nederland. Kijk maar eens op de website van ‘redeenkind’. Afgelopen week heb ik de 5-daagse training afgerond. Ik was kapot maar zeer voldaan. Ik heb het zo praktisch mogelijk gehouden, omdat de meeste leerkrachten niet eens hun voortgezet onderwijs hebben afgemaakt, dus gewoon ‘basic onderwijs’. We hebben zelfs een middag gewoon zitten knutselen en ons eigen lesmateriaal gemaakt. Ik heb voor het project een lamineerapparaat aangeschaft en we hebben meer dan 200 vellen gelamineerd. Hard gewerkt dus! De afgelopen paar dagen heb ik verschillende schooltjes bezocht. Wat een ervaring. Maar, daar meer over als ik straks weer terug ben in Madras. En, dan volgen er ook een boel foto’s. Eerst maar eens kijken of ik dit bericht nu op de site kan plaatsen. Tja, als je dit leest, kun je ervan uit gaan dat het gelukt is! ;-)
Mon, 28 Jul 2008 17:43:37 +0200
Alinda's versie...
Hier even een kort berichtje van Alinda (zusje van..)
Elis kan niet typen (nou ja…) want ze heeft een zere arm.
Hoe komt dat zo?
Ze heeft haar teen gestoten op het vliegveld in Chennai, en ze kreeg daar bij de Eerste Hulp een injectie om eventuele ziekten te voorkomen. Na de injectie ging de assistente haar arm hardhandig masseren en dat is combinatie met de injectie zelf was nogal onaangenaam…
Wil je meer weten? Check dan mijn weblog op: schapieo.punt.nl
Voor nu… geen groeten uit de rimboe, maar groeten uit Calcutta
Mon, 28 Jul 2008 17:41:31 +0200
AUW!
Zaterdag reisden Alinda en ik naar Calcutta. Op het vliegveld in Chennai stootte ik mijn kleine teen tegen een bagagekarretje. Eerst negeerde ik het, maar tijdens het inchecken zag ik dat er een beetje bloed onder mijn nagel vandaan kwam. Dus, vroeg ik of er misschien een EHBO-post in de buurt was waar ik een pleister ofzo kon gaan halen. Men stuurde mij toen naar de doktor, om de hoek. Deze arts nam het hele gebeuren heel serieus. Ik kreeg geen pleister, maar een compleet verband, een uitgebreid onderzoek (waarbij men aan de nagel trok om te kijken of die los zat. Niet dus, maar wel erg pijnlijk!!!!), ik kreeg een tetanus injectie én voor 3 dagen medicijnen om een infectie tegen te gaan. Nu is het inmiddels maandag. Mijn teen is al lang weer oké maar mijn arm doet nog steeds pijn van die tetanusinjectie!
Mon, 28 Jul 2008 17:39:50 +0200
Knijpen...
Ik was pas aan het winkelen in de drukste winkelstraat van Madras. Er kwam steeds een bedelaarster naar me toe, maar ze zag er gezond uit dus zou ze werk kunnen zoeken in plaats van te gaan bedelen. Meestal geef ik dan geen geld. Ik vertelde haar in mijn beste Tamil dat ze moest weg gaan maar vlak voordat ze dat deed kneep ze mij flink in mijn arm. 10 minuten later kneep ze mij weer en toen werd ik kwaad. De eerste keer wist ik niet zeker of ze mij bewust kneep, maar ze bleef me maar op mijn arm tikken en daarna kneep ze me wel echt. En niet zachtjes ook. De hele dag hield het me bezig en elke keer als ik er aan dacht werd ik weer boos. Het is maar iets kleins, maar ik werd er echt kwaad over. Ze heeft niet het recht om mij te knijpen alleen maar omdat ik haar geen geld geef. Die dag gingen er nog wat andere dingen fout; ik was de hele dag flink chagrijnig en begon te klagen! Toen ik er later over nadacht realiseerde ik me dat het allemaal kleinigheden waren terwijl de bedelaarster vast echte redenen had om te klagen. Zij is vast niet heel liefkozend wakker gekust door de vader van het kind dat ze bij zich droeg. Hoe vaak is haar lichaam al wel niet misbruikt? India is het land met het hoogste percentage op (sexueel) misbruik. Dat is wel even iets anders dan een knijpje in je arm. Wat een luxe, dat ik me over zoiets kleins, als een knijp in mijn arm, druk kan maken!
Sat, 26 Jul 2008 05:05:35 +0200
http://schapieo.punt.nl
Klaar met koffers inpakken, want we gaan straks naar Calcutta. Een paar daagjes toeristisch doen en dan door naar Noord-Oost-India, naar de staat Assam en de stad Silchar. Althans, daar vliegen we naar toe, ik weet niet of we daar ook blijven. Ik mag daar een training gaan geven, maar die begint pas na een paar dagen. Eerst gaan Alin en ik ook daar wat rondreizen, in de bergen, nieuwe omgeving, nog nooit geweest, dus ik ben benieuwd. Alin gaat de 2e weer naar jullie toe en ik blijf! Ik mag, in samen werking met Red Een Kind, een training geven. Ben benieuwd. Zo rond de 17e hoop ik weer terug te zijn in Chennai en dan heb ik weer een weekje vakantie! Joehoe! Al zal het wel kaal zijn zonder Alin. Kijk trouwens even op http://schapieo.punt.nl Dan kun je lezen hoe zij het hier ervaart! Ik zal in de tussentijd niet/nauwelijk kunnen mailen, dus vanaf midden Augustus ben ik weer bereikbaar.
Mon, 21 Jul 2008 06:20:28 +0200
gezellig!
Het is zooo gezellig! Heerlijk! Iemand die je zo vertrouwd is, bij wie je helemaal jezelf bent, om zo'n iemand over de vloer te hebben... Samen bekijken we India. Ik neem Alinda mee naar m'n werkprojecten maar ook de toeristische kant slaan we niet over. We halen herinneringen op, vergelijken India met Nederland en praten bij over wat er de afgelopen tijd met ons gebeurd is. Ik mag hier ook meehelpen met het opzetten van een project dat sjawls gaat produceren en verkopen in Nederland, maar zo mode-gevoelig ben ik niet. Alinda gelukkig wel, dus helpt ze mij hierin een heleboel. Straks gaan we ook weer winkelen. joepie ;-(. Ik ben al zo dol op winkelen!!! Maar, nu vind ik het wel leuk. Ik heb een weekje vrij genomen, dus hebben we tijd om straks naar de lokale markt te gaan, om stoffen te bekijken en een sari voor Alinda te kopen. We'll see. Eerst samen lekker een kopje koffie drinken.
Tue, 08 Jul 2008 04:44:59 +0200
visite!
Joehoe!!! Alinda, mijn zusje, is gezellig bij mij op bezoek. ZOOOOO gezellig! Ik geniet optimaal! Het is zo grappig om India weer opniew te ontdekken, door Alinda's ogen. Opeens zie ik ook weer dingen die voor mij al lang gewoon zijn, maar denk ik opeens weer 'oh ja, dat is ook wel apart zeg'. Ze heeft wat filmpjes gemaakt terwijl ik aan het rijden ben. HEt verkeer ziet er ineens veel chaotischer uit. Maar, ik ben best trots dat ik er gewoon tussen rij! ;-) Kijk op haar hyves om te zien en te lezen hoe ze het ervaart, via mij kun je met haar 'vrienden' worden!
Thu, 03 Jul 2008 15:44:25 +0200
Surprise!!!!
Ik heb sinds kort een klein autootje waarmee ik dapper door Chennai rij. Als ik naar school rij, neem ik 3 buurkinderen mee. Eén van 2,3 die Malayam spreekt, één van bijna 4 die Hindi spreekt en één van 7 die zowel Engels, Hindi als ook Tamil spreekt. Het klinkt dus heel gezellig op de achterbank. Nu kwamen we van de week aan bij school. Ik keurig de kids uit de auto geladen komt er een moeder naar mij toe die zei dat we vandaag geen school zouden hebben. Ik dacht dat ze een grapje maakte, maar we hadden inderdaad een vrije dag. Iedereen was net zo verbaasd als ik. Wat bleek: Door de stijging van de benzine prijzen waren de tankstations in staking gegaan. Als je dus geen benzine meer had, dan had je gewoon pech. Ik had heel zuinig aan gedaan, dus ik kon nog wel even rijden. Maar, 1 van de leerkrachten had moeite om naar school te komen dus had ze een vrije dag uitgeroepen. Tja, zo makkelijk gaat dat bij ons. Ze had dit natuurlijk met ons moeten overleggen, en dat realiseerde ze zich later ook wel, maar goed... een vrije dag dus. Ikke weer de kids in de auto geladen en samen met de andere ouders rechtsomkeer gemaakt en ze weer naar huis gebracht. Toen eerst maar een bak sterke koffie gemaakt. Dat heb je soms echt nodig in India!
Thu, 26 Jun 2008 19:13:15 +0200
tv verslaving
Ik dacht voor Meena (m'n kokkin) eens een goede daad te doen. De lieverd woont in een 'krot' en heeft geen tv. Dus, heb ik, omdat ze zelf ook christun is (geworden), 'angel tv', de tamil versie van G-d-tv, op nr. 8 ingezet. Ze hoeft nu alleen maar de afstandsbediening te pakken, nummer 8 in te drukken en ze kan kijken. Ze fleurt er helemaal van op, maar, de rest schiet er nu bij in. Ze kijkt inmiddels een week. Als zij komt ben ik nog niet thuis, dus het eerste half uur zit ze, met de tv keihard aan, te genieten. De buren 'genieten' ook mee, dus is ze gelijk aan het e-vang-seren. '-). Maar, de gevolgen zijn er ook naar. Vanavond had ze, in plaats van te koken, voor ons wat boterhammen klaargemaakt. Van de week was de spaghetti niet gaar en gisteren had ze pannekoek met dahl gemaakt, een vreselijke combinatie. Ook gaat ze tegenwoordig veel later naar huis, waardoor ze pas tegen 9 uur thuis is en de volgende dag te laat is bij haar andere werkgever. Maar ja, dat was ze zoiezo altijd al. Ik weet nu niet of ik er wel zo goed aan gedaan heb om haar te leren tv te kijken. Als Tina en ik thuis komen zijn we zeer nieuwschierig naar wat er nu weer voor 'n eten klaar staat, en, bepalen we gelijk wiens beurt het is om Meena uit te leggen dat het eten iets minder smakelijk was dan normaal. Maar, de lieverd geniet van het tv kijken!
Thu, 12 Jun 2008 19:16:35 +0200
nieuw project
Zoals je hieronder kunt lezen gaan er vele deuren open op onderwijsgebied. Enkele weken geleden bezocht ik de school voor een kennismakingsgesprek. Men vertelde mij een beetje verlegen dat ze eigenlijk een veel ouder persoon hadden verwacht. Op het welkom-bord hadden ze inderdaad geschreven Mrs. Elisabeth Schaap in plaats van Miss. Elisabeth Schaap. Men had zoveel goede berichten gehoord dat ze ervan overtuigd waren dat ik op z'n minst 50 was! ;-) Maar nee, ik heb nog geen grijze haren. Nu dus druk bezig met het opbouwen van contacten zodat er straks ruimte komt om Meer te Delen! Vandaag al een eerste kans. Eén van de leerkrachten hinkte door school, ze had haar enkel bezeerd. Ik beloofde haar om hiervoor gericht te b-ddn. 's Kijken wat Hij gaat doen... spannend he!
Thu, 12 Jun 2008 19:12:29 +0200
Stukje feedback van de vice-principal
Ik werk, sinds de start van dit nieuwe schooljaar nu ook op The Schram Academy. En het gaat goed. Hier een stukje uit een reaktie van de vice-principal:
Dear Miss Elisabeth,
Your trends sound extremely interesting and we’re really glad to see you walking around the corridors to give our school that international touch and I could see that many tiny ones were literally behind you inviting you to talk to them and happy to interact with you. We shall be enlightened with lots of innovative techniques.
These creative corners are quite attractive and create a lot of interest in the child’s learning aptitude and they also enhance the willingness to participate / cooperate in group activities.
I totally agree with you about the developing the creative writing skills of kids wherein the teachers have to give a lot of input for the expected output. This is where we need to set certain tasks for the different levels and give all the children various opportunities to express themselves through good writing. Thank you, for that extremely dedicated service and for those minute details.
Sat, 07 Jun 2008 18:21:50 +0200
toch níet meekijken!
Blijkt dat de NOS geen rechten heeft om vanuit het buitenland te bekijken! Helaas... dan maar naar de radio luisteren?
Sat, 07 Jun 2008 11:58:36 +0200
tóch meekijken
YEAHHHH paps mailde me net! De voetbalwedstrijden worden live via het internet uitgezonden. Kan ik toch ook meekijken! JOEHOE... (heb zelf aantal jaren gevoetbald, dus helemaal niet kijken kan natuurlijk niet!) Bedankt, NOS!!!
Thu, 05 Jun 2008 06:21:08 +0200
HEELLLUUUPPP
De zomervakantie is hier weer voorbij, dus het nieuwe schooljaar gaat weer beginnen. Een drukke tijd met veel trainingen en workshops. Ik was gevraagd om mee te helpen met de orientatie-week op Kerenschool in Madurai dus reisde ik zondagavond met de nachttrein naar Madurai. In de trein heb je 3 bedjes boven elkaar, ik sliep dit keer op de onderste. Nu zijn de bedjes niet al te breed, dus af en toe glijd je arm van het bedje af en bungelt een beetje boven de vloer. Zie je het voor je? Ik, half in slaap, in een schommelende trein, arm dat bijna de vloer raakt... Opeens voelde ik dat er iets aan mijn vinger zat te knabbelen. Vlak voordat ik écht gebeten zou worden schrok ik wakker en trok m'n arm snel weg. Het is één van m'n meest enge ervaringen tot nu toe in India. AAAARRRGGGGHHHH. HEELLUUPPPP. Ik krijg zelfs nu, enkele dagen later, nu ik dit typ, weer zo'n vreselijk gevoel in m'n buik. Toen ik namelijk m'n ogen open deed zag ik een rat wegrennen! Nu ben ik niet zo snel bang voor spinnen, muizen, ratten. (wel voor slangen!) maar een rat die aan je vinger knabbelt! Nee dank je! Gelukkig had hij me (nog) niet echt gebeten, want anders had ik gelijk de volgende ochtend naar het ziekenhuis gemoeten voor een tetanus-injectie. Ik zit me eigenlijk nu af te vragen of het wel goed is om dit met jullie te delen. Grote kans dat je nu niet meer op visite wilt komen! Toen ik dinsdagavond weer terug naar huis ging, had ik gelukkig het middelste bed, dus een stuk hoger van de grond. En inderdaad, dit keer geen geknabbel maar heerlijk geslapen. Brrr... een rat die aan je vinger knabbelt. Het typische is dat ik normaal, als ik zo laat met de trein ga, thuis al m'n avondeten op heb, maar dit keer was ik wat later dus nam ik het mee de trein in. Zoals gebruikelijk eet je dan met je rechterhand, en daarna was je die weer keurig. Waarschijnlijk dat de rat het eten nog kon ruiken en daarom juist míjn rechterhand uitkoos.
Sat, 24 May 2008 16:34:43 +0200
spek-pannenkoek mét stroop
Het is weekend, en meestal komen er dan wat vrijwilligers even 'bijtanken'. Ze zijn de rijst dan spuugzat en willen wel eens weer gewone westerse kleren aan. Ze zijn bij mij thuis van harte welkom. Vanmorgen had ik 4 ontbijtgasten en aangezien ik échte stroop uit Nederland had meegenomen daagden zij me uit om ze een nederlands ontbijt voor te zetten. Dus, ikke aan het pannenkoeken bakken, mét spek, kop koffie met opgeklopte melk erbij. Jummie. Nu eet ik niet vaak pannenkoeken als ontbijt in Nederland, maar lekker is het wel. 's Avonds vertelde één van die meiden dat ze het recept van de spek-pannenkoek al aan haar moeder had doorgemaild. De stroop zal wel problematisch worden, want dat is toch echt een Nederlands iets!
Sun, 18 May 2008 05:51:06 +0200
Narnia-film
Vrijdagavond naar de primeur geweest van "Prins Caspian"; de nieuwste narnia-film. De boeken van C.S. Lewis over Narnia horen bij mijn lievelingsboeken, heerlijk hoe er soms een dubbele waarheid in verstopt zit. Deze 2e Narnia film zou 16 mei overal ter wereld in premiere gaan, maar in verband met het tijdsverschil kon ik hem eerder zien dan jullie! Erg genoten, moet je zeker zien, en in India naar de bioscoop gaan is een ervaring op zich. Tijdens de film wordt er hier en daar gekletst (erger-de-erger), gaan heel wat mobieltjes af, staan mensen op om popcorn te kopen, hoor je kleine kinderen heel hard kletsen, maar ook... gaat iedereen keihard klappen en fluiten als de hoofdrolspeler (in dit geval Aslan) in beeld komt. Gaaf! Toen de film bijna was afgelopen stonden er 3 families op, en die gingen alvast naar huis. Daardoor misten ze wel het meest romantische stukje, maar ja, zoenen in een film in India is nog steeds érg taboe, dus misschien dat die ouders daarom wel snel weg gingen???
Sun, 11 May 2008 13:38:25 +0200
nieuwe leesmethode
Ook al is het vakantie, dat betekend niet dat ik stil zit. Kan ik toch al niet zo goed, maar ik heb aan de slag gegaan met een vernieuwde leesmethode. Oftewel, ik schrijf er zelf één. Eentje waarvan ik de kopieer rechten heb (en die dus mooi aan iedereen kan vrijgeven), die logisch werkt, waar nauwelijk extra materiaal voor nodig is behalve een schoolbord en wat kopieerbladen. Ik heb de eerste 12 lessen al af en ik ben super enthousiast. Er zijn wat scholen die 't gaan uittesten, maar als dit werkt (en daar ben ik van overtuigd) dan heb ik echt iets heel kostbaars in handen. Als je graag een eerste opzet wilt zien, mail me dan, dan stuur ik je wat toe! 'k Ga snel weer verder! Heerlijk om te doen!
Fri, 09 May 2008 09:57:08 +0200
HEET!!!!
Gisteren ben ik er door geveild. Al was ik nog niet eens zo heel lang buiten, toch was het meer dan voldoende om totaal uitgeput thuis te komen. Eerst deed ik dat niet, maar nu heb ik besloten om, als ik toch thuis ben, boven lekker op mijn slaapkamer te gaan zitten, met de airco gedeeltelijk aan. Ik deed dat eerder niet, omdat de electriciteit-rekening dan zo hoog oploopt, maar ik kan maar beter iets meer betalen dan onnodig last van de hitte hebben. Toen ik gisteren thuis kwam heb ik eerst 3 uur geslapen, maar het hielp geen sikkepit. Om kwart voor 9 ben ik weer naar bed gegaan. (heb ik niet meer gedaan sinds ik 12 was!) en tot half 10 vanochtend doorgeslapen. Nu voel ik me weer fit. Maar ja, ik zit nu ook weer in m'n koele slaapkamer! 1,5 jaar geleden vierde ik m'n verjaardag nog in Nederland. In plaats van cadeau's kreeg ik toen veelal geld, waar ik de airco voor gekocht heb! Ik geniet er nu volop van!
Sun, 04 May 2008 17:04:35 +0200
lijstjes maken
Doe jij dat ook? Dat je in je hoofd hebt dat je een heleboel dingen moet doen en dat je hier dan een lijstje van maakt. Het leukste is dan om, als je iets af hebt, om het dan door te strepen. Ik heb gisteren ook zo'n lijst gemaakt en ben fanatiek aan het werk gegaan, met .... dingen die niet op dat lijstje stonden. ;-). Toen ik dus klaar was had ik niets om door te strepen. ;-(. Dus, wat doe je dan? Je schrijft het er snel bij op zodat je het alsnog kunt doorstrepen. :-) Inmiddels heb ik al 2 doorgestreepte actiepunten. Joehoe...
Home
